Heimwee
Een vreemd soort heimwee is mij overvallen. Het is heimwee naar een tijd dat ik er nog niet was en naar een plek die ik niet ken. Utrecht, begin vijftiger jaren. Ik ken het alleen van oude zwart-wit foto’s uit het fotoalbum van mijn oma. Mijn vader is er als klein jongetje op te zien, spelend met een step of met een slee. Gekleed in korte broek, lange kousen en met winterjas en sjaal. Met z’n donkere haar en z’n blije kindergezicht past hij precies in een mooi plaatjesboek. Daar werd de basis gelegd voor een gelukkig leven dat niet al te lang mocht duren.
Ik mis hem momenteel erg. Ik mis hem zo dat ik de tijd terug zou willen draaien tot 1950. Naar dat gezin uit de Kievitdwarsstraat/IJsselsteinlaan waarvan mijn opa en oma de vader en moeder waren. Waar vier broers en xc3xa9xc3xa9n zus een gelukkige en onbezorgde tijd kenden. Dat gezin met vijf kinderen waarvan mijn vader de oudste was en waarin hij zo’n onbezorgde jeugd had. Ik zou willen dat het kon. Terug naar 1950. Ik zou dan nog 19 jaar moeten wachten tot ik geboren zou worden, maar dat is slechts een kleine prijs.
Als ik zijn naam ‘Hans’ op google intyp, krijg ik geen resultaten. Ik vind het oneerlijk dat hij niet te voorschijn komt. Alleen maar omdat hij vxc3xb3xc3xb3r het internettijdperk overleed. Zelfs op schoolbank.nl staat hij niet. Daarom hou ik hem maar in ere. Hij heeft inmiddels vijf kleinkinderen en ik ga er maar vanuit dat hij dat op een of andere manier weet, want als er niks meer is na de dood, is vroeg doodgaan zo oneerlijk.
26 September 2008 at 00:04
Wat is dit prachtig verwoord. Dat doet niemand je na. Je moet echt naar een uitgever.
26 September 2008 at 00:06
En o ja. Als ik de foto van jouw vader zie, leeft hij ook duidelijk in je voort.
26 September 2008 at 00:13
@Rob: Alleen dat haar hxc3xa8, dat heb ik niet voort kunnen laten leven. Maar bedankt voor de complimenten.
26 September 2008 at 00:19
Ik wist dit. Nou ja weten, ik voelde het aan (doordat ik zoals je weet ook bij Rob lees). Ik dacht letterlijk: hij kan zijn vader zelfs niet eens op het wereldwijde web terugvinden!
Wat ik niet wist is waarom je Elvisfan bent en nu wel (denk ik), want je vader heeft op die foto veel van Elvis weg. Een beetje een combinatie van Elvis en Mack.
26 September 2008 at 00:27
Wat lijk je op je vader… Een heel mooi log.. ben er stil van.
26 September 2008 at 00:53
@Frankie: Die doet zeer achter in mijn keel, die reactie (1e deel). Goed opgelet van je.
@Smitsky: dank.
26 September 2008 at 08:22
Ik heb mijn moeder nog nooit gegoogled.
Ik geloof ook niet dat ik het durf.
xxx
26 September 2008 at 08:34
Als je zo over je vader kunt schrijven, dan ben je een gelukkig mens. Ik kan niet zo goed zien dat je op hem lijkt, maar als je zijn voorbeeld, dat jou heeft aangesproken, probeert te volgen heeft hij niet voor niets geleefd.
26 September 2008 at 08:55
Hij zit nu op een wolk, samen met mijn pa, te lachen om onze grappen en grollen en ze kijken met een gezicht vol trots omlaag.
26 September 2008 at 10:17
Da’s een mooie foto van hem. Ik typ ook wel eens mijn vader’s naam in Google in, maar hij komt er ook nog steeds niet uit. Ja, op mijn eigen weblog inderdaad.
26 September 2008 at 10:23
Fado-zangers noemen dit ‘saudade’. Welgemeende waarschuwing: na iedere verjaardag wordt het erger.
Wat een stuk trouwens; je vader !
26 September 2008 at 10:45
@Felicita,
Een prachtig nummer van Cxc3xa9saria xc3x89vora heet Sodade, ik heb mij laten vertellen dat het hetzelfde betekent als saudade.
Ik versta geen biet van wat de tekst, maar de manier van zingen vertaalt genoeg.
http://www.youtube.com/watch?v=OabD8gr3Hjs&feature=related
26 September 2008 at 10:48
Maurice, wat verschrikkelijk mooi heb je dat geschreven.
Leven is niet eerlijk he?
26 September 2008 at 10:50
Die foto rechtsonder voor die kast met inktpotjes… treffend hoor. Je hebt die uiterlijke genen goed overgedragen.
26 September 2008 at 12:33
Dat gemis zal er altijd zijn. Waarschijnlijk nu wat meer op de voorgrond door de geboorte van je dochter en je verjaardag… Dank je wel dat je dit met ons deelt. Zo houd je je vader levendig bij ons, lezers, door jou, gewoon zoals je bent, door Hans’naam, …enz. Er is nu zelfs een stukje op internet over hem te vinden. En, om even terug te komen op je laatste zin, ik geloof zeker dat er leven is na de dood. Je zult hem ooit weer terug zien. (Mag ik dat zo zeggen op jouw site? Anders verwijder je het maar)
26 September 2008 at 13:07
Ik begrijp je heel goed, maar uiteindelijk is het niet het internet waardoor je vader vereeuwigd wordt. Er komt een tijd dat iedereen die hem in leven gekend heeft er zelf ook niet meer is. Jouw kinderen hebben hem niet gekend maar dankzij jouw vader bestaan ze wxc3xa8l. En in jou geval is dat uiterlijk ook behoorlijk goed te zien.
Hij leeft voort in jou, jouw kinderen en hun kinderen en vereeuwigd op die manier zichzelf.
Jou kinderen zijn lopende Googletjes (als je begrijp wat ik bedoel)
(O en kom ik weer aanzaniken met m`n liedjes maar deze is zxc3xb3 treffend:
http://www.youtube.com/watch?v=oXoAF_rBgR8)
26 September 2008 at 13:13
O shit, die doet het niet. Deze wel?
http://www.youtube.com/watch?v=oXoAF_rBgR8
26 September 2008 at 14:58
@Mell, waarom zou je dat niet zo mogen zeggen? Niets aanstootgevends aan toch (heb hier wel ergere reacties meegemaakt)? Dat is gewoon jouw visie, mening, geloof, hoe je het noemen wilt.
26 September 2008 at 18:07
Ik mis mijn vader ook ontzettend. Er gaat geen dag voorbij zonder aan hem te denken. Zijn naam heb ik gelukkig wel kunnen vinden dankzij Google. De beste man heeft zelfs een wikipediapagina. http://nl.wikipedia.org/wiki/Iggy_Pop
26 September 2008 at 20:19
Mijn vader zou vandaag 92 zijn geworden. Maar hij overleed kort na zijn 86e verjaardag, 9 maanden na mijn moeder. Jouw vader is veel te vroeg overleden, maar ik denk net als Hermanus dat hij “ergens” weet wat er met jou gebeurt en hoe je je voelt. Dat doet echter niets af aan het feit dat je hem mist.
Een mooi eerbetoon aan een knappe vader!
26 September 2008 at 20:35
Mooi geschreven.
26 September 2008 at 21:51
Mooie oprechte log Mack, en zeer herkenbaar.
26 September 2008 at 22:58
Dit is een slik-brok-even-weg-log
voelbaar aangrijpend
27 September 2008 at 00:42
Onze voorouders. Oorsprong van ons leven. Schakels aan een ketting zijn we met z’n allen. Soms zie je dat ineens. Voel je je klein in de tijd.
27 September 2008 at 08:28
Dat is een mooi logje, Mack. Mijn complimenten.
Ja, oneerlijk, dat is een moeilijk woord. Eerlijkheid is te beschrijven als je het kunt vergelijken met iets anders: dit is eerlijk en dat is oneerlijk. Een kort leven is oneerlijk, zeggen wij. Daar denk ik soms diep over na. Vermoedelijk zijn wij hier op aarde niet in staat het geheel te overzien, waarin wellicht het korte leven een geheel andere betekenis heeft en er geen sprake meer is van oneerlijk.
27 September 2008 at 23:03
Tegen de tijd dat ik ‘m lezen kan zonder pijnlijke tranen…ja dan, wat dan?
28 September 2008 at 00:10
Het gaat ook nooit over. Er zullen altijd momenten zijn die je eigenlijk had willen delen, of gewoon even iets vragen (had jij dat ook?). Ik heb ook zo’n soort collage (van mijn moeder dan) hier bij mijn pc te staan, voor mij helpt het, ik praat af en toe even met haar. Zij heeft mijn kinderen wel gekend, dat maakt het misschien wat makkelijker, maar je verhaal…. ik kan het me zo goed voorstellen…